Pre-eclampsie

Zoals ik eerder had vermeld werd ik ineens opgenomen in het ziekenhuis in verband met pre eclampsie

Voor de mensen die niet weten wat het is:
Pre-eclampsie is een combinatie van te hoge bloeddruk en eiwitverlies via de urine. In de volksmond is de aandoening bekend onder de naam zwangerschapsvergiftiging, maar die term wordt in medische vaktaal niet meer gebruikt. Lees hier meer

Ik ging naar de verloskundige voor mijn controle met 38 weken. Mijn man zou eerste instantie niet mee gaan vanwege zijn werk. Maar last minute was hij toch gekomen. Eenmaal bij de verloskundige werd de standaard controles uitgevoerd. Bloeddruk, buik voelen etc.

Bloeddruk was wat verhoogd. Mijn voeten waren enorm opgezwollen. Zo erg dat ik mijn schoenen niet meer aankreeg! Ik gaf ook aan dat ik sterretjes zag. De verloskundige vroeg mij om urine in te leveren. Ondertussen was zij al bezig met het bellen naar het ziekenhuis. De verloskundige had mijn urine getest en er zat teveel eiwit in mijn urine. Mijn man en ik wisten niet wat ons over kwam. Wat er ook ging gebeuren. Wij werden meteen door gestuurd naar het ziekenhuis.

Eenmaal daar werd ik als eerste aangesloten aan een apparaat om de hartslag van de baby in de gaten te houden. Dit duurde heel erg lang ( dat was vast voor mijn gevoel zo ). Eindelijk kwam de gynaecoloog. Eerste wat ze zei; je gaat nergens heen. Je gaat ook niet naar huis zonder een kind. Ik was in shock! Wat betekent dit? Voor mij? Voor de baby? Gaat alles wel goed komen? Dat ging allemaal door mijn hoofd. Ik heb er wel eens over gelezen. Maar als het je zelf overkomt is het echt anders.

Gelukkig was het met 38 weken en met de baby ging nog alles goed. Maar ik was alsnog in shock en ik was er ook nog niet klaar voor en daar zat ik in tranen. Mijn man hield zich echt groot en steunde mij heel erg. Maar ik zag wel aan hem dat hij zich zorgde maakte, om mij en de baby. Daar zaten wij dan in het ziekenhuis.

Toevallig waren mijn ouders onderweg naar ons huis. Mijn man belde mijn ouders op en vertelde hoe en wat. Mijn moeder is best wel iemand die snel in paniek is. Dus dat zag ik al aankomen en kon ik mij mentaal voorbereiden.

Daar lag ik dan. In het ziekenhuis zonder spullen. Ik zat nog steeds in shock en in tranen. Enige wat ik kon zeggen; nee, ik ben er nog niet klaar voor. Wij waren ook net 10 dagen geleden verhuist. Gelukkig was de woonkamer, onze kamer en de babykamer wel al af. Maar er lagen ook nog genoeg dozen.

De verpleegkundigen waren heel erg aardig en ze probeerden mij gerust te stellen. De artsen waren ook heel duidelijk en vertelden goed wat er allemaal ging gebeuren. Maar alsnog zat ik nog steeds van: Nee, ik ben er nog niet klaar voor. Achteraf denk ik dat mijn depressie toen al ontwikkelt was. Daar vertel ik in een andere blog over

Ik zal ook meer vertellen over de bevalling in een volgende blog.

Bedankt voor het lezen.

Volg en like mijn pagina

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Mommyhood__