En toen..

Daar zaten wij dan in het ziekenhuis op maandag 15 februari 2016.
Mijn geheugen is ook heel erg verslechterd. Dit is wat ik mij nog van herinner.

Wij kregen te horen dat ik medicijnen ging krijgen om mijn baarmoeder te primmen. Na 1 á 2 dagen zal ik dan medicatie krijgen om weeën op te wekken. De artsen wisten niet hoe lang het ging duren. Er werd gezegd het ligt eraan hoe ik reageer op de medicatie. Dit kan paar dagen duren of zelfs een week. Ondertussen moest ik ook telkens mijn urine opvangen en laten testen voor eiwitten.

Ik heb zo een mazzel gehad dat ik een eigen kamer had en dat mijn man gewoon kon blijven slapen bij mij. Dit gaf mij heel veel rust en steun. Eerste avond ging snel voorbij. Mijn ouders waren langs geweest en goede vrienden. Mijn man was ondertussen ( als ik bezoek had ) naar ons huis om nog wat dingen op te ruimen en ook spullen voor mij mee te nemen.

Ja heel slecht, met 38 weken had ik nog geen vluchtkoffer klaar gezet. Maar ik had wel een bevallingsplan geschreven. Als je daar meer over wilt weten, laat het mij weten via Instagram of via een reactie hier onderaan 🙂 .

Belangrijkste was wel dat ik niet wilde dat er klemmen of een vacuüm pomp werd gebruikt. Dat mijn man ten alle tijden erbij moest zijn. Zelfs als er een spoed keizersnede moet uitgevoerd worden. Een andere wens van mij was dat ik het liefst geen ruggenprik wou maar een pompje met remifentanil.

Maar ja, ze zeggen. Je kan leuk van alles plannen en willen. Maar het gaat altijd anders.
In mijn geval ging dat zeker allemaal anders.

Dinsdag 16 februari 2016. Zelfde riddeltje vandaag weer. Plas opvangen, controles en medicatie. Tussen door werd ik ook inwendig gecontroleerd voor ontsluiting etc. Wat was dat verschrikkelijk zeg. Dat deed zoveel pijn iedere keer. Ervaarde jullie dat ook zo pijnlijk?

Gehele dag was mijn moeder en zusje aanwezig. Zij waren er ook bij de bevalling. Zo kreeg mijn man weer de tijd om thuis weer wat op te ruimen en ons hondje uit te laten. Rond etenstijd savonds gingen mijn zusje en moeder naar ons huis om te eten en om af te wachten.

Mijn man en ik hadden net gegeten en ik had erg last van rugpijn.
Beetje zoals tijdens mijn menstruatie. De verpleegkundige zei ga maar even lekker douchen.

Daar zat ik onder de douch. Was wel even lekker. Maar de pijn werd niet meer of minder. Omdat ik plotseling in het ziekenhuis lag. Had ik mij ook “lichamelijk” niet op voorbereid. Zoals benen en dergelijke te scheren. Dus daar zat ik onder de douch met enorme rugpijn en mijn benen te scheren.

Zo, dat was even lekker. Ik kwam net uit de douch, aangekleed en wilde weer in bed gaan zitten. De verpleegkundige kwam ook weer langs om te vragen hoe het gaat. Toen ik net zat, voelde alsof ik aan het plassen was. Ik zei ook tegen mijn man: ik weet niet wat er gebeurd maar volgens mij plas ik in mijn broek. De verpleegkundige stond erbij en ging het meteen controleren.

Ja hoor..vruchtwater. Mijn vliezen zijn gebroken. Ik gaf aan dat ik heel nodig naar de wc moest..number 2. Verpleegkundige zei: jij gaat nergens heen. Ik ga eerst de gynaecoloog halen. Want het kan ook pers drang zijn. Ik werd gecontroleerd en ik mocht gelukkig nog naar de wc.

Dit allemaal gebeurde ergens tussen 21:00-22:00 uur. De gynaecoloog gaf aan je hebt al ontsluiting en het kan elk moment gebeuren. Maar het kan ook pas morgen of overmorgen gebeuren. Maar ik zat met het feit dat mijn moeder en zusje thuis aan het wachten waren en erbij wilden zijn. Rond 23:00 uur belde ik ze en ik gaf aan wat de situatie was. Ze pakten meteen de taxi en kwamen naar het ziekenhuis.

Toen..ja toen begonnen de weeën hoor. Ik had alleen last van rug weeën. VER SCHRI KE LIJK! jeetje wat deed dat pijn zeg. Ik kon geen houding nemen. De weeën kwamen ook telkens sneller achter elkaar en lang! Vast weer voor mijn gevoel.

Ik drukte op het knopje en daar kwam de verpleegkundige. Ik smeekte om pijnstillers. Dit ging ik niet de hele nacht trekken. Ondertussen zat ik ook vast aan allemaal apparatuur. Baby hartslag ding, mijn bloeddruk werd automatisch om de zoveel minuten gemeten, infuus. De verpleegkundige had de gynaecoloog gehaald. Hij controleerde en ik had 3 cm ontsluiting. Ik zat al van: WAT 3cm? Maar de pijnnnnn!

De gynaecoloog had netjes mijn bevallingsplan gelezen. Hij gaf aan dat ik niet een pompje met remifentanil kon krijgen. Dat kan pas bij 8cm ontsluiting. Op dat moment had ik zoveel pijn dat ik zei: het maakt mij niet uit, geef dan maar de ruggenprik.

Ik ging zowat huilend naar de anesthesist. Eenmaal de prik..alles zakte weg. Nog niet helemaal. Maar zoveeeeel beter. Ik kreeg zelfs een waterijsje Haha. Ik kwam terug naar de verloskamer lachend met een ijsje. Mijn moeder en zusje geloofden hun ogen niet.

Dankzij de ruggenprik kon ik even rusten en slapen zonder pijn. Ik werd alleen telkens wakker van het gepiep en gepomp van de bloeddruk meter of als ze de hartslag van de kleine weer kwijt waren. Maar ik mag niet klagen. Ik voelde haast geen pijn meer.

Mijn man heeft bijna de hele nacht wakker naast me gezeten. Mijn moeder en zusje hebben een beetje in mijn kamer kunnen rusten. Het was eindelijk ochtend, woensdag 17 februari 2016. De verpleegkundigen en de artsen hebben heel goed getimed met de ruggenprik qua met het laten afzakken.

Want ja. Daar was het. Pers drang. Heel erge pers drang. Ik was zowat in paniek. Ik had het knopje al ingedrukt maar voor mijn gevoel duurde het te lang. Ik schreeuwde naar mijn zusje; GA HAAL NU IEMAND. Arme kind (16 ) rennen naar de gang.

Daar waren ze EIN DE LIJK. Alles werd gecontroleerd en ja hoor. Het was zover. Om 11:45 uur begon het persen. Sorry voor mijn taalgebruik maar. JEZUS wat was dat pijnlijk. De ruggenprik was 100% helemaal uitgewerkt. Het vreemde vond ik dat ik zoveel pijn en druk op mijn achterste voelde en niet bij de vagina gedeelte. Het voelde alsof de baby uit de verkeerde gat ging komen!

Ondertussen probeerden de gynaecoloog en verpleegkundige mij te begeleiden. De verpleegkundige wilde mijn bril af doen. Ik riep NEE. Ze vroeg of ik een spiegel wilde om mee te kijken tijdens het persen. Ik riep weer NEE. Er werd telkens gezegd; bijna nog even kom op. Dus ik bij elk pers weer ALLES GEVEN! Maar nee hoor. Hij was er nog steeds niet!!!

45 minuten later, 12:25 uur daar was hij. Ik was helemaal in shock. Ik kreeg hem meteen op mijn borst. Enige wat ik kon zeggen was: O my God, O my God, O my God. Ik kon niet geloven wat er net gebeurde. Daar lag een kindje, op mijn buik. Hij is uit MIJ gekomen. Hij huilt en als ik praat word hij stil. Ik was erg in shock. Ik kon niet huilen of lachen. Ik troosten hem wel. Mijn man knipte de navelstreng en daarna kwam al vrij snel de placenta.

Ik was uitgescheurd dus ondertussen werd er ook aan me genaaid. Borstvoeding geprobeerd maar dit lukte niet. Dit wist ik eigenlijk al omdat ik jaren terug een borstverkleining heb gehad. Dan is de kans heel klein dat je borstvoeding kan geven.

Ik mocht van de verpleegkundige even gaan douchen. Ik had gedoucht en ik had mij aangekleed. Mijn man zat met onze zoontje Armin in de kamer. Ik riep om mijn moeder. Toen ik net zei: pak een stoel ik voel me duizelig..was ik al neer gedonderd. Jup, flauw gevallen. Ik herinner mij dat ik mijn naam constant hoorde. Net alsof ik droomde. Ik werd wakker en er stonden allemaal verpleegkundige op mijn heen en mijn moeder in paniek.

Ik was gelukkig goed neer gevallen, geen wonden etc. De verpleegkundige maakten zich meer zorgen om mijn moeder dan om mij hahaha. Ik was weer in bed gelegd en ik mocht niet weg. Wij moesten de nacht blijven. Achter af gezien best wel fijn. Eerste nacht met de baby en heb je toch professionele hulp bij de hand, helemaal bij je eerste kind.Gelukkig mocht mijn man ook gewoon blijven. Mijn schoonfamilie kwam die avond nog langs in het ziekenhuis.

Daar zaten wij dan op onze kamer. Nu zijn we een gezin. Gezin van 3, of 4 als je ons hondje mee rekent. Ik kon het niet beseffen en bevatten. Ik had een kind vast. Ik wist dat ik hem moest beschermen en voeden en alles. Maar het voelde niet als mijn kind. Of beter gezegd, ik voelde mij niet een moeder. Ik voelde eigenlijk niets.

Ik zal daarover meer vertellen in een andere blog.

Donderdag 18 februari mochten wij naar huis. Mijn man had super lief een Nijntje bord geregeld voor in de voortuin. Mijn moeder was aanwezig en de Kraamzorg was onderweg.

Bedankt voor het lezen.

Volg en like mijn pagina

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Mommyhood__