Frusterend

Weet je wat ik nou enorm frusterend vind? Ik ben een control freak, zelfstandig en houd er totaal niet van om aan wie dan ook hulp te vragen. 

Deze kwaliteiten/valkuilen zijn ook de redenen van mijn depressie. Toen Armin geboren was, wilde ik alles zelf doen. Ik gaf geen borstvoeding maar ik stond altijd zelf op voor elke voeding of wat dan ook. Niet dat mijn man niet wilde helpen of niet aangaf dat hij het wilde doen. Nee, ik weet hoe ik het wil dus ik doe het wel zelf . Want dan weet ik dat het goed gaat. Zelfs de Kraamzorg liet ik niets doen mbt Armin.

Tijdens therapie was dit natuurlijk een terugkerende onderwerp. Er werd dan ook gezegd,  het is niet erg om hulp te vragen of hulp te accepteren. Voor sommige mensen stelt het misschien niets voor. Maar voor mij is het een enorme stap om dat te doen. Al is het aan familie of mijn eigen man.

Na heel veel moeite heb ik een paar keer om hulp gevraagd aan familie. Met heel veel moeite, niet  zo zeer voor mezelf maar omdat het beste was voor Armin. Maar dan kreeg ik toch vaak een nee als antwoord of word je veroordeeld omdat je hulp zoekt. Dat frustreert mij. Wetende dat ik geen persoon ben die snel om hulp zal vragen.  Vraag ik  met heel veel moeite om hulp..dan alsnog een nee te horen krijgen. Waarom zou ik dan mijzelf überhaupt in die positie zetten? Dan heb ik toch weer gelijk? Beter onafhankelijk zijn.

Dat geld ook voor  gevoelens uiten. Persoonlijke negatieve gevoelens uit ik liever niet. Vooral omdat ik dit zie/zag als zwakte ( dit geld overigens alleen voor mij ) . Als iemand vraagt hoe gaat het, is mijn antwoord altijd goed. Omdat ik zoiets heb niemand zit erop te wachten. Ook daar hebben we het vaak over gehad in therapie. Ik moet mij openstellen etc. Dit heeft natuurlijk ook deels te maken met mijn opvoeding. Je deelt privé dingen niet met anderen. Er werd bij ons thuis ook niet gesproken over gevoelens. Je mag niet “zielig” doen.

Maar afgelopen tijd besef ik telkens meer en meer ook dat de mensen in mijn leven eigenlijk bijna nooit met emphatie reageren naar mij toe. Het is altijd vanuit hun hoofd ipv gevoelens. Soms wil je gewoon gehoord worden en niet dat er dingen worden gezegd wat je al weet. Ik weet de feiten ik weet wat je “hoort” te doen. Maar soms wil je gewoon even getroost worden en gehoord worden, thats it. Het zelfde doe ik wel voor anderen. Ik weet van mijzelf dat ik een grote inlevingsvermogen heb, wat ook vaak nadelig is, dus als iemand met haar/zijn verhaal naar mij komt. Reageer ik altijd eerst met emphatie en kijk ik aan of die persoon überhaupt zit te wachten op advies of dergelijke. Nog een valkuil van mij, het zelfde terug verwachten van anderen als wat ik voor ze doe.

Dat was mijn frustratie uiting van deze dinsdagmorgen. Is dit herkenbaar of ben ik..koekoek

Volg en like mijn pagina

2 thoughts on “Frusterend

  • 29 januari 2019 at 12:57
    Permalink

    Oh bijzonder herkenbaar, vooral dat over verwachting. Iets wat ik zelf nog maar net enigszins los kan laten (maar man, wat scheelt dat een berg frustratie en brengt het veel meer positiviteit van zowel uit mijzelf als vanuit anderen). Je bent niet koekoek, en ook niet minder goed/perfect/onzelfstandig!

    Reply
    • 29 januari 2019 at 13:25
      Permalink

      Het is zo moeilijk om het los te laten. Het is nu al ietsjes minder dan voorheen. Maar nog steeds blijft het moeilijk. Super lief bedankt voor je reactie

      Reply

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Mommyhood__