Oud & Nieuw

Wat ik jullie nu ga vertellen is vrij recent gebeurd. Wij hebben een heftige oud & nieuw gehad.

Ik hoop na deze blog, dat ik voortaan meer positieve dingen kan delen met jullie!

Op donderdag 21 december 2017 was de eerste dag van mijn menstruatie. Gewoon netjes op tijd niets aan de hand. Op maandag 25 december 2017 was de laatste dag van mijn menstruatie. Nog steeds niets vreemds aan de hand.

Je zult denken. Ja, en niks bijzonders, klopt helemaal. Alleen op woensdag 27 december begon ik ineens weer beetje te bloeden. Ik dacht, oké, vreemd. Donderdag werd het donker bruin bloed, maar nog steeds niet veel. Toen dacht ik, oké oud bloed kan gebeuren. Vrijdag werd het weer meer en zaterdag werd ik wakker met een hevige pijn in mijn rechter zij.

Ik nam paracetamol en ging de was draaien.Eenmaal op zolder werd de pijn veel heftiger. Ik dacht bij mijzelf ik bel toch maar even de huisarts. Ik was helemaal vergeten dat het zaterdag was. Ik ging weer verder met de was. Nee, de pijn is te erg. Ik belde de huisartsenpost. Ik vertelde alles en ze zeiden kom maar even langs.

Daar zat ik dan bij de huisarts. Ik moest mijn urine inleveren en daar zagen ze geen infectie of dergelijke in. Maar de arts vertrouwde het toch niet. Ze zei: ik laat je urine toch voor de zekerheid testen op zwangerschap. Ik dacht, Oke is goed. Leef je maar uit.

De arts kwam terug, keek maar aan. Ik zo: en? De dokter zei: ja, je bent zwanger. Mijn eerste reactie was lachend: wat??? Echt? De dokter: ja, kom even zitten. Omdat je bloed en je hebt zo’n pijn ben ik bang dat het een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is. Ik wil dat je nu meteen naar de gynaecoloog gaat. Bel even je man of hij kan komen. Mijn man was thuis met Armin. Hij kon niet komen omdat Armin net lag te slapen EN ik had de auto sleutels van de andere auto mee. Maar ik belde hem toch op en ik zei; ja ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen. Maar ik ben zwanger. Mijn man: wat?? Je maakt een grapje. Ik: nee, maar grote kans dat het niet goed zal gaan.

Zaterdagmiddag, zat ik in het ziekenhuis bij de gynaecoloog. Er werd bloed geprikt bij mij en ik kreeg een inwendige echo. De gynaecoloog gaf aan dat ze niks kan zien. Geen vruchtje, alles zit er normaal uit voor een niet zwangere. Wij wachten even de bloedtest af.

In mijn eentje zat ik in een spoed kamer te wachten..te wachten. Wat bekent dit? Ze zien niets, is het te vroeg om iets te zien? Ben ik wel zwanger? Dat ging allemaal door mijn hoofd en ondertussen pijn. Ha, daar is de arts weer. Bloed uitslag, je bent echt zwanger. Ik werd opgenomen. Mijn schoonzus kwam om op Armin te letten tot dat mijn moeder er was. Zo kon mijn man alsnog naar mij toe komen.

Ik lag daar met een infuus in mijn arm. Volgens mij wisten de artsen niet wat zij met mij aan moesten. Want er werd verder geen onderzoeken verricht. Het was nu 17:30 en sinds vanochtend heb ik niets gegeten en ik mocht niets eten, mocht er geopereerd moeten worden. De arts kwam langs. Ik vroeg meteen of ik naar huis mocht. De arts gaf aan ik mag weg, onder één voorwaarden. Zodra het niet gaat, meteen bellen en terug komen. Want mocht het een buitenbaarmoederlijk zwangerschap zijn, moet ik geopereerd worden. Dan gaan ze via 4 sneetjes in mijn buik het vrucht weghalen en de eileider waar het in vast zat. Daar schrok ik echt van. Eileider verwijderen!? Ik heb pas een kind gehad en ik ben pas 30. Maar de arts gaf aan, je blijft even vruchtbaar. Alsnog zat het mij niet lekker.

Bij ons huis waren mijn moeder en zusje er, zij pasten op Armin. Mijn moeder ging weer naar huis en ik vroeg of mijn zusje wilde blijven slapen. Gelukkig bleef ze, want die avond rond 23:00 uur kreeg ik ontzettende pijn. Pijn zoals weeën.  Wij gingen meteen weer terug naar het ziekenhuis.Er werd weer een inwendige echo gemaakt door twee gynaecologen zelfs. Zij konden nog steeds niets zien. Maar er was een kleine kans dat dit een goede zwangerschap zal zijn. Ik werd weer naar huis gestuurd, met pijn. Ik moest zondag op 31 december weer terug komen.

Oudjaarsdag, terug in het ziekenhuis, weer bloed geprikt, inwendige echo. Bloed uitslag: zwanger maar de hormoon neemt af , echo: niets te zien. Dit keer een andere gynaecoloog. Ook zij gaf weer het zelfde aan en omdat de zwangerschap hormoon afneemt, lijkt het erop dat het een miskraam is. Maar de pijn in mijn zij/buik konden zij verder niet verklaren. Ik werd terug gestuurd naar het spoed eisende hulp, afdeling chirurgie.

Daar dacht een arts aan een blindedarm ontsteking maar de rest van de symptomen had ik niet. Dus dan gaan ze geen verdere onderzoeken doen. Ik was wanhopig. Ik had al paar dagen zo een erge pijn. Ik kon er niet van slapen. Ik barste in tranen uit. Ik gaf aan dat niemand mij helpt ik heb pijn, ik krijg ook net te horen dat ik een miskraam heb. Word ik weer weg gestuurd. Ik was zo verdrietig en kwaad tegelijk.

Jup, dat was een momentje ja. Alles stortte in. Weer gebeurd er iets met mij. Ik vertrouw mijn eigen lichaam niet meer. Bekkeninstabiliteit, pre eclampsie en nu een miskraam en de verschrikkelijke pijn in mijn zij. Waarom gebeurd zoiets. Is dit karma voor iets? Ik trek het niet meer al dit pijn elke keer.

De arts op de spoedeisende hulp gaf mij gelukkig sterke pijnstilling om mee te nemen. Dit heeft wat verlichten gegeven en was ik met oud en nieuw gewoon thuis met mijn gezin.

Ik heb daarna weer controles gehad en het was echt een miskraam. De hormoon in mijn bloed was telkens minder. Ze zeggen alles gebeurd met een reden. Daar geloof ik ook wel in. Ik vraag mij echt af wat de redenen zijn van al het pijn dat ik door moet staan.

Zoals een vriendin tegen mij zei: het was een klote begin van 2018, het kan alleen maar beter worden.
Ik hoop echt dat zij gelijkt heeft!

Volg en like mijn pagina

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Mommyhood__