Twijfels

Wie heeft er geen twijfels. Maar twijfel over moederschap vind ik best wel zwaar.

Ik merk dat ik geen stap verder kom uit mijn depressie. De wachtlijst in de ggz is zo gigantisch lang. Het is niet bepaald motiverend voor mensen zoals ik. Ik heb al moeite om sociaal te zijn, contact op te nemen met instanties en dergelijke. Maar zet je die stap eindelijk, dan mag je maanden gaan wachten tot je hulp krijgt.

Maar wacht, dat is niet alles. Krijg je eindelijk hulp, moet dat maar de goede zijn. Jullie hebben al eerder gelezen hoe dat bij mij ging. Maar Oke, eind maart eindelijk de eerste afspraak bij een nieuwe psycholoog. Soms wil ik het opgeven. Ik word gewoon nooit beter. Twijfelen over de toekomst. Mijn toekomst, die van mijn man die van ons gezin. Hoe gaat dit ooit goed komen. Ik wil geen last zijn voor andere en al helemaal niet voor mijn man. Ik wil niet dat mijn ellende negatief effect heeft op mijn kind.

Twijfels. Ben ik wel gemaakt om een moeder te zijn. Daar twijfel ik vaak aan. Ik ben altijd gek op kindjes geweest en wilde kinderen. Maar nu, hoe ik mij nu voel. Twijfel ik.

Het komt vooral doordat ik niet wil dat Armin schade oploopt door mij. Daar vrees ik het meeste voor. Ook wil ik niet dat mijn man ongelukkig is door mij. Ik bespreek zulke dingen ook met hem. Maar ik zie het ook niet gebeuren dat hij zou zeggen; ja je maakt mij ongelukkig ofzo.

Social media is ook gevaarlijk. Alle moeders lijken perfect en perfecte kindjes te hebben. Moeders die elke dag om 5 uur op moeten maar positief en energievol overkomen. Dan denk ik; hoe dan??? Wat is er mis met mij? Waarom ben ik noooooit zo?!

Ik weet dondersgoed dat dat niet de werkelijkheid is. Maar ik weet ook wel dat die soort moeders wel bestaan. Niet dat alles perfect is en gaat. Maar dat ze door kunnen ondanks de moeheid etc.

Ik geloof sterk dat positiviteit etc in je genen moet zitten en hoe je ook bent opgevoed. Heel veel mensen zeggen wel; “ niet zeuren maar gaan met die banaan. Knop om zetten “. Helaas werkt het voor mensen zoals ik echt niet zo. Ik kan je bijna overal wel een reden geven waarom het niet kan, jij kan ook vast voor alles een reden voor geven waarom het wel kan. Maar mijn stemmetje is sterker.

Ik ben ook jaloers op die mama’s. Die dat kunnen en in zich hebben. Die positiviteit, die “ glas is half vol “ types.

Het komt denk ik ook door wat je in je leven hebt meegemaakt. Positieve mensen maken zeker ook zware tijden mee. Maar toch geloof ik dat daarin een verschil zit. Begrijp mij niet verkeerd ik verzin echt geen smoesjes voor mijn gedrag. Ik probeer het voor mijzelf een beetje te begrijpen en in te zien wat wel en niet haalbaar is voor mij.

Ik zal nooit een positiviteits guru worden. Maar ik wil zeer zeker ook niet de boegbeeld zijn voor negativiteit.

Strijden doe ik mijn hele leven al. Ook nu moet er gestreden worden. Aan mijn doorzettingsvermogen zal het nooit zitten!

Volg en like mijn pagina

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Mommyhood__