Zoals beloofd..

In deze blog wil ik iets belangrijks met jullie delen. Iets dat heel veel mensen in mijn omgeving niets van af weten. Het is iets waar ik mij eigenlijk voor schaam en nooit over praat. Ik zal het zo kort mogelijk vertellen.

Ik heb postnale depressie, dat is de korte versie.
Je vraagt je misschien af waarom ik mij schaam voor zoiets. Nou, ik voel mij zwak. Dat ik niet “normaal” ben. Door de pre eclampsie en de bekkeninstabiliteit vertrouw ik mijn lichaam niet meer en dan ook nog een depressie erbij.

Ik zal bij het begin beginnen.
Zoals jullie al eerder hebben gelezen, reageerde ik niet echt “gewoon” tijdens mijn bevalling. Ik was op automatische piloot en ik deed wat er van een moeder word verwacht. Kind verzorgen, voeden, beschermen, verschonen etc. Ik deed dit ook eigenlijk merendeels zelf. Het was echt niet zo dat mijn man niets wilde doen. Maar ik vertrouwde het niemand toe, zelfs de kraamzorg niet. Mijn zoontje had heel erg last van krampjes. En ik had in mijn hoofd als ik alles op mijn manier zou doen dan gaat hij minder huilen, dus heb ik geen last van hem. Er was geen enkel vorm van een roze wolk aanwezig.

Ik kon het gehuil niet uitstaan. Ik werd er helemaal gek van. Totaal geen geduld voor. Elke avond huilde ik en zei ik tegen mijzelf : waar ben ik aan begonnen. Ik heb spijt. Terwijl ik dit aan het typen ben, vind ik mijzelf afschuwelijk. Ik vind dan mijzelf een afschuwelijk moeder. Hoe kan een moeder zoiets zeggen,denken of voelen?

Eerst gooide ik het maar op de wel bekende kraamtranen. Maar het gevoel bleef, het voelde alsof ik van alles nu ging missen. Alles hoe mijn leven was voordat ik een kind had. Terwijl wij echt bewust zwanger zijn geworden. Dit deed mij heel veel pijn. Dat ik zoiets kon denken en voelen.

Ik kon hem knuffelen en kusjes geven. Maar ik voelde geen band qua moeder en zoon. Ik voelde eigenlijk gewoon niets. Alsof er een blokkade erop zit. Armin was een moeilijke slaper in het begin. Hij wilde niet in zijn bed, wieg of box slapen. Dus hij sliep overdag altijd in zijn kinderwagen en ik moest hem dan heen en weer wiegen, zelfs dan sliep hij max 30 minuten. Ik was/ben echt constant moe, maakte niet uit hoeveel ik ruste. Daardoor had was ik nog sneller prikkelbaar.

Als ik een keer weg was zonder Armin.. dan miste ik hem niet. Ik was hem dan zelfs vergeten, ik dacht niet eens van: Ow hoe zou het gaan? Ja, alleen de structuur en zijn schema vond ik belangrijk. Op tijd eten en slapen. Daar was ik best gefixeerd op. Vriendinnen die vertelden: Ahw ik mis mijn kleine als hij/zij slaapt. Dacht ik dan bij mezelf..nou nee dat heb ik totaal niet. Ik was blij dat ik eindelijk rust had. Dat ik eindelijk niets hoefde.

Armin was rond 4-5 maanden en toen ging het ineens heel slecht met mij. Ik merkte dat het telkens slechter ging wanneer Armin niet wilde slapen overdag of huilde. Hij was totaal geen huil baby hoor, er was dus niets vreemds aan zijn gehuil. Behalve dat ik zeker wist dat hij last had van reflux. Want hij spuugde veel na elke voeding en zodra hij plat neergeteld werd, ging hij krijsen. Gelukkig werd dit ook bevestigd door de kinderarts. Daar een andere keer meer over.

Op een zonnige middag liepen mijn man ik en Armin buiten, in de hoop dat Armin in slaap zou vallen in de kinderwagen. Maar hij bleef maar huilen en huilen en krijsen en NIET SLAPEN. Toen..toen gebeurde iets waar ik zo erg van schrok! Ik wilde de kinderwagen weg duwen. Dit had ik ook echt bijna gedaan! Toen ben ik meteen naar huis gegaan en contact opgenomen met een psycholoog. Want dit kon echt niet, zoiets denken en voelen. Ik had ook heel erge woede aanvallen maar nooit gericht naar Armin. Ik deed gelukkig mijn kind nooit pijn. Ook nooit eraan gedacht. Het waren geen kraamtranen of de hormonen of de vermoeidheid. Het gaat om overspanning en een depressie. Het was gewoon hoogtijd om hulp te zoeken.

Ik voelde mij een mislukkeling. Ik wilde dolgraag een kind. Ik mag dankbaar zijn dat ik een kind heb. Maar ik voelde er niks voor. Super schattig lief kind. Maar dat was het.

Dankzij mijn eerst psycholoog leerde ik toch om meer mijn taken los te laten. Ik liet mijn man ook meer doen, dit ging natuurlijk niet meteen goed. Maar ik werkte er echt aan. Maar helaas was de basis ggz niet voldoende. Ik had gespecialiseerd ggz nodig en medicatie. Wat was dit toch een gedoe zeg. Enorme wachtlijsten en je moet maar bij iemand terecht komen waar je een klik mee hebt.

Ik was eindelijk bij een nieuw psycholoog, ik dacht eindelijk hulp! Na een aantal sessies merkte ik dat er geen klik was en ik weigerde om maar door te blijven gaan. Dit had ik vooral omdat ik al zo lang bezig ben. Ik ben maar weer terug gegaan naar de huisarts voor een nieuw verwijzing.

De huisarts stuurde mij terug naar een basis ggz psycholoog. Vraag mij niet waarom, je gaat als patiënt zijnde bijna altijd er van uit dat de dokter het beter weet..NOT. Ik weet wel beter, maar op dat moment had ik de kracht niet er voor om er tegen in te gaan. Eenmaal na weken was ik weer bij een nieuw psycholoog. Aantal sessies gehad met haar en het voelde goed. De psycholoog probeerde alles in kaart te brengen. Maar daar kwam het zelfde advies weer uit..gespecialiseerd ggz. Je moet weten dat ik nu bijna 2 jaar verder ben.

Tussen dit allemaal door kreeg ik ook weer nieuwe medicatie om te kijken of het beter helpt. Ik sta nu weer op een wachtlijst voor gespecialiseerd ggz.

Tussen al deze zaken door heb ik heel veel Ups and downs, helaas vooral downs. Mijn man is altijd heel erg lief, begripvol en steunend geweest voor mij. Maar ik heb afgelopen 1,5 jaar heel erg op hem geleund. Daardoor komen er meer schuldgevoelens. Ik ben er niet voor mijn zoon of man. Ik ga het liefst nergens heen dit is ook niet goed voor sociale contacten. De deur uitgaan is een hele opgave voor mij. Huishouden doen is vaak zwaar, ook door mijn bekkenklachten. Het is een ophoping van lichamelijke en geestelijke klachten, een vicieuze cirkel. Als ik niet voor mijn zoontje hoefde te zorgen, dan blijf ik het liefst non stop in bed. Ik heb constante pijn aan mijn bekken, ik heb nergens zin in en ik ben moe..altijd moe. Heel vaak vraag ik mij af of het überhaupt allemaal goed gaat komen. Of ik ooit lichamelijk en geestelijk normaal zal functioneren.

Van buiten lijken wij een perfecte gezinnetje. Getrouwd, huis gekocht, lief hondje en een kindje. Maar helaas van binnen gaat het met mij niet altijd even goed. Ik vind het heel moeilijk om dit ook online te posten, ook al staat mijn naam nergens. Ik ben iemand die niet snel zoiets deelt. Ik kan heel goed een glimlach opzetten en door gaan.

Ik ben altijd een persoon geweest die veel deed en heel erg zelfstandig was. Ik geef toe, ook een controle freak. Ik deed alles het liefst zelf. Klussen, dingen in elkaar zetten, lamp ophangen ga zo maar door. Sinds mijn zwangerschap en na de bevalling kan ik merendeels ( eigenlijk alles ) van al die dingen niet meer. Ik heb altijd wel hulp nodig, of ik doe het gewoon niet. De was draaien is al een hele opgave voor mij. Ik ben afgestudeerd als dramatherapeut. Mijn droom is om mijn eigen praktijk te beginnen thuis. Maar door al deze dingen lukt het mij gewoon niet.

Ik hoop dat mijn verhaal iemand kan helpen of zich erin kan herkennen. Merk je aan je zelf dat er iets niet goed gaat mentaal of lichamelijk? Zoek hulp. Wacht er niet te lang mee. Hoe langer je wacht, hoe langer je herstel duurt. Push je zelf niet om door te blijven gaan, om anderen een plezier te doen.

Als je met mij erover zou willen praten kan dat ook. Dit kan via Instagram @mommyhood__ of via de mail: info@mommy-hood.nl

Volg en like mijn pagina

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Mommyhood__