Ik ben mama van A.D (2016) en A.K ( 2019 )en vrouw van R. Ik ben 32 jaar , ik was 5 jaar oud toen ik samen met mijn ouders en broer gevlucht ben uit Iran. Omdat ik van Iraanse afkomst ben en mijn man Nederlandse, worden onze zoontjes ook tweetalig opgevoed. Ik woon samen met mijn man , zoontjes en hondje.

Mijn zwangerschappen waren vrij pittig. Ik vond het wel  heel fijn idee dat ik zwanger was, het voelde goed en speciaal.
Maar tijdens mijn eerste zwangerschap kreeg ik met 22 weken enorm last van mijn bekken. Ja, de bekende bekkeninstabiliteit. Ik kon niet veel meer doen door de pijn. Opstaan, zitten, liggen, lopen alles is pijnlijk

Elke week ging ik netjes naar de fysio maar het hielp niet. Tijdens mijn eerste zwangerschap kregen wij ook de sleutels van onze nieuwbouw woning. Dat bekent; heeeel veel klussen. Ik had een strakke planning gemaakt. Ik baalde dat ik zelf niet veel kon doen, maar gelukkig hadden wij hulp van onze families.

Nadat ik de sleutels van onze oude woning had ingeleverd, had ik een controle afspraak bij de verloskundige. Tijdens deze afspraak kregen wij slecht nieuws. Ik had pre eclampsie en ik moest met spoed á la minute naar het ziekenhuis. Hier vertel ik meer over op mijn blog. Na een heftige en plotselinge bevalling waren wij nu thuis met onze zoontje. Na een pijnlijke zwangerschap en een heftige bevalling volgde de postpartum depressie.
Op mijn blog zal ik ook hier meer over vertellen. Helaas tot heden nog steeds heel erg last van mijn bekken en depressie. Tijdens mijn laatste zwangerschap was de bekkenpijn zo erg geworden dat ik nauwelijks sliep en iets kon doen. Dit was lichamelijk en mentaal heel erg heftig. Vooral omdat mijn oudste ( 3 jaar ) thuis rond liep. Tijdens mijn zwangerschap was ik gestopt met de anti depressiva. Helaas na de bevalling moest ik er weer aan beginnen.

Je vraagt je misschien af waarom ik een blog ben begonnen. Ik ben best wel een gesloten persoon. Ik deel niet snel mijn gevoelens/gedachtes  met anderen. Maar na zoveel verdriet maar natuurlijk ook blijheid denk ik dat het mij goed zal doen om toch wat dingen te delen met jullie. Zodat ik niet alleen maar in mijn eigen hoofd blijf.

Ik hoop hierdoor ook dat op zulke onderwerpen minder een taboe rust en dat iemand misschien zich erin herkent en niet alleen voelt.